deze avond vooral
en echt vooral deze avond
en heus wel vaker maar vooral
deze avond
misschien omdat het altijd warmer is
altijd meer straalt
en als het koud of donker is
misschien omdat dat zo is
dus vooral deze avond
en morgen eet ik taart
why wait
je geeft me een schuldgevoel
vraag ik teveel
je bent te lief
op jou eigen tijd
mag ik niets vragen
moet ik slechts wachten
en jij die smalend lacht
want ik
ik moet niet zo overdreven
veeleisend en verwend doen
-alles wat ik wilde was 5 minuten bij je zijn -
ik ben bang
ik vlucht
jij bent sterker dan ik
maar ik ren harder
ik lach en praat snel
verstop mij op iedere plek
ik ben bang en behoeftig
aan ventilatie, aan mijn uitlaatklep
mag je vragen om een arm
mag je vragen om gehoor
het voelt als teveel
ontzettend veel teveel
ik ben bang
ik heb je nodig
angst houd me bij je vandaan
oppervlakkig mail ik al het leuke
wat maakt dat je lacht
oppervlakkig, want ik kende je
alles verandert en alles blijft
hetzelfde
ik heb je nodig
ik ben bang
waar zijn onze gesprekken
de lol
de wijze raad
je loodste me door donkere tijden
en misschien ik jou
ik de ontspoorde en jij de verstandige
en wij de Levenden.
waar zijn wij gebleven
doorstaan wij de tijd
kan het nog even
nog even beleven
en even Leven
kan het nog samen
ik mis je en nu ik bang ben geworden
en ik sterk moet zijn
nu ik weet dat ik moet vechten
en verlies van ieder woord
nu ik bang ben geworden
fluister ik je naam
roep ik in de nacht
voel ik de bittere kille genadeloze kou
sterk zijn moet je zelf doen
weggaan
voor het doodbloeden
weggaan
voor het pijn doet
ik was te laat
Het gaat niet hoor
Het gaat niet en als je denkt van wel
Dan sluipt en kruipt haat en nijd
zomaar gewoon de hoek weer om
-Zwijg maar niet, want dat is fout
Praten kun je niet-
Maar ik zwijg, omdat ik niet wil schreeuwen
Praten lukt me niet
Je praat me te goed
Angstig kruip ik in mijn schijnwereld
Stoer kijk ik vanuit mijn schulp
Mama krijgt een kus en we dammen wat
Gelukkig
Mamma zijn
dat gaat
'Ik haat je!' Het kwam van schijnbaar diep. Zijn antwoord was niet echt verwacht.
'Ik haat jou ook' .
'Nou', was haar snelle antwoord,' wat doe je hier dan nog? Als je me zo haat, waarom ben je hier dan nog?'
'Jij gaat toch ook niet weg', schreeuwde hij haar toe, 'ik haat je als je zo doet'.
'Het is mijn huis, ik ga niet weg', beet ze hem toe en voelde op de achtergrond haar knagende ziel. De kinderen stil voor de tv, ze hoorden ieder schreeuwend woord. Papa en mama horen niet te schreeuwen en zeker niet elkaar te haten. Papa en mama horen te lachen en te zingen en elkaar te knuffelen als ze elkaar gedag zeggen. Maar papa ging weer naar de zoveelste afspraak en mama trok het allemaal niet meer. Haar leven was gevuld met het leven van de kinderen en van haar man. Slechts één avond kon ze zelf iets voor haar zelf doen. Anders moest ze oppas regelen, want hij was altijd weg. Ze had het gevoel altijd te moeten rennen en nooit was het goed genoeg. Ze moest veel van haarzelf en verlangde naar haar liefde die niet bij haar kon zijn. Ze verlangde naar rust en warmte. Ze verlangde naar wat er nooit zou kunnen zijn.
Hij schreeuwde van alles, maar zij zweeg uiteindelijk. Het pijnlijke besef van de kinderen, ze hoorde hun hartjes bijna letterlijk breken. Ze was bang voor hem, ze wist hoe het gaan kon als ze zweeg. Snel was ze weg, de trap op, de badkamer in. De enige kamer met een slot. Ze hoorde zijn gestamp al snel op de trap. Ving wat vage woorden van hem naar de kinderen op. 'Mama...' Het zou vast weer iets kwetsends zijn, wat de kinderen niet snappen konden, maar des te meer zouden voelen. Ze kromp ineen bij zijn gebonk op de deur. Ze kon het niet. Van het geschreeuw overgaan op praten, op wéér de minste te moeten zijn. Hij schreeuwde nog wat en vertrok naar zijn afspraak. Veel te vroeg, maar des te beter. Ze was opgelucht dat hij verder geen scene trapte. Zacht opende ze de deur en wachtte tot hij de straat uit reed.
Haar kinderen tegen haar aan, samen op de bank. De televisie overstemde wat er eerder was gebeurd en niemand sprak een woord. Wegslikken die tranen en niet weten of ze nu wel of niet met haar kinderen praten moest. Ze wist het allemaal niet meer.
Het was best gezellig, de kinderen zeiden niets en mama ook niet. Het was niet gebeurd. Televisie en drinken en een koek en straks zingen we liedjes voor het slapen gaan.
Later zat ze alleen beneden, starend naar haar mobiel, beslissend om toch niet te sms-en. Ze wist het niet meer. Voelde haar falen als de bekende zware last op haar schouders landen.
Het was weer gaan sneeuwen.
Sneeuw bedekt alle rottigheid.
wij kletsen en lachen en praten
als altijd
want het hoorde zo
want het is zo
en altijd als het niet zo lijkt
of minder en anders schijnt
dan blijkt daar weer hoe sterk
het altijd was en bleef
wij ontstuimen elkaar
verstandig handig
dramatisch gevoelig
hand in hand zoals dat gaat
wij ontstuimen elkaar
en weer
het is goed
het zou niet beter gaan
het zou niet anders gaan
het zou niet na een tijdje beter gaan
als jij er niet zou zijn
het zou niet beter gaan
het zou niet anders gaan
en ook niet na een tijdje
de ellende was er al zoveel langer
het zou niet beter gaan
als jij er niet zou zijn
maar als je weg wilt gaan
als je anders wilt
ga
doe
alles behalve verzachtende alles doorborende kwellende halve waarheden
het zou niet beter gaan
het hart is niet te sturen
het zou niet beter gaan
maar als je anders wilt
het hart is niet te dwingen
dus ga
en doe
alles behalve verzachtende alles doorborende kwellende halve waarheden
het zou niet beter gaan
maar te hebben liefgehad
en lief te hebben
is alles beter dan
verzachtende alles doorborende kwellende halve waarheden
Well I'm not allowed to be with you
I'm not allowed to live with you
So why do I feel this awfull hurt
for I know you are hurting
My heart overflows for you
Well you're not here
So instead a hole is burning
where once my heart used to be
I know she won't feel all of this
I know she lives another life
without realizing the treasure she's holding
losing from time to time
Well I'm not allowed to be with you
Not prefered to feel for you
So why is this aching neverending
Your hurt rushing through my veins
I'm not allowed and you're not here
it would surely be pathetic
it surely would be
if it wasn't to be the truth
Lucia sluit de ramen
niet haar hart
Lucia slikt en vecht verward
Zij vecht altijd
verliest dan vaak
Lucia kijkt. Zij denkt altijd.
Haar hart nog rusteloos.
Toe kwel niet zo.
Lucia vecht. Toe geef haar tijd.
Johan vecht. Johan lijdt.
Lucia lijdt zijn lijden
bovenop het hare.
Lucia wil zo graag en ziet
de muren zijn te dik.
Zij kan er niet bij.
Lucia weet de wonderen der onmogelijkheid.
Het doet haar lachen en dromen en leven
boven alles uit.
Lucia opent de ramen met beide handen.
Het lijden en leven en alles omvat
wat Johan bepiekert, wat zij niet weet.
Wat Lucia bedrukt en vrijheid geeft.
Zij opent de ramen en neuriet haar lied.
Blijf nog een nacht.
Zwier nog heel even.
Johan vind haar wel.
Lucia weet dat.
Er waren zoveel mensen
of eigenlijk niet
Maar toch veel te veel
En alles wat ik dacht
En alles wat ik wilde
kruipen op je schoot
Mijn handen rondom je gezicht
Mijn lippen op de jouwe
Mijn adem in je oor
Fluisterend hoe ik hunker
hunker zo hunker
Er waren teveel mensen
teveel om slechts te kijken
Mijn ogen dwaalden af
Mijn lichaam strak
het kon toch niet
Mijn ogen op je handen
Voelde je dat wel
Voelde je dat ook
Mijn God
waarom toch allemaal
Gevangen is dat het
In de werkelijkheid
En in de liefde
Gevangen
Hunkerend
Laat me wegkruipen
af en toe
Leg mijn hoofd in je schoot
Het jouwe in de mijne
Geef me loze illusies
Vandaag voor het laatst
Vandaag als geen ander
Vandaag de pijn
Vandaag ver weg
Vandaag de hoop
hou de hoop
Vandaag het einde
Voor altijd
heb ik je lief